5 november 2026, door MorpurgoMedia.nl voor mijnAmstelveen.nl

Het loopt tegen de feestdagen aan. Hoewel sommigen vanwege de kinderen nog Sinterklaas vieren, is het bij ons al jaren kerst. Je merkt ook in de wijk dat mensen er hard aan toe zijn. Het is begin november als ik dit schrijf en de eerste nachtvorst is al geweest. Als ik 's ochtends uit mijn raam kijk en het licht van de lantaarnpaal door de mist de schuurdaken verlicht, zie ik dat het ijs zich in de nacht heeft gevormd.

Met een dikke sjaal, muts en handschoenen stap ik de nacht in met Moos, die blijkbaar geen last heeft van de kou. Ik loop langs steeds meer woningen waar buiten honderden lichtjes elk hun eigen ritme knipperen. Al die lichtjes verlichten de voorheen donkere tuinen en maken een wandeling een stuk aangenamer. Buren steken elkaar ook aan. Zo loop je langs een woning en de volgende dag zijn het er twee of drie naast elkaar die vol lampjes hangen.

Dit zijn de dagen waarop de kerstnummers weer op de radio te beluisteren zijn. Sommige beter dan andere. Zo zouden ze van mij nummers van Mariah Carey achterwege mogen laten, maar Chris Rea – Driving Home for Christmas moet zeker blijven. Wil je deze nummers het hele jaar door niet horen, tegen de feestdagen aan horen ze er gewoon bij. Een opgang naar het einde van het jaar en de Top 2000 richting oud en nieuw.

Als ik mijn muziekkeuze zou moeten omschrijven, dan is die breed, tegen het chaotische aan. Ik zat laatst met iemand in de auto die vertelde dat hij naar concerten van Rammstein was geweest. Ik had hem op muziekvlak totaal verkeerd ingeschat. Maar zijn antwoord was ook: ik heb een brede muzieksmaak. Ik heb wel wat nummers van Rammstein moeten luisteren, maar mijn trommelvliezen willen dit niet verwerken. Je krijgt als het ware plaatsvervangende keelpijn.

Toen ik jong was, luisterde ik net als velen uit mijn generatie naar de Ferry Maat's Soulshow. Muziek uit Amerika, het liefst geïmporteerd. Dat was in de tienerjaren, in de kringen waarin ik verkeerde, wel de standaard. Ben Liebrand, met zijn mixen, banden vol had ik ervan liggen. Voor de jaarmixen bleef je achter je opnameapparaat zitten. Maar bij de teksten en muziek van Genesis ben ik heel lang blijven hangen. Nummers als Mama, Home by the Sea, In Too Deep, maar ook nummers van Phil Collins, zoals In the Air Tonight en I Don't Care Anymore.

Als ik eraan terugdenk, was het misschien wel een wat depressieve periode. Vergis je niet, Phil is nog steeds een van mijn favoriete artiesten, maar de smaak verandert als je ouder wordt. Ook de opnamekwaliteit maakt dat nieuwe muziek beter klinkt. Zo ook het gebruik van bepaalde instrumenten.

Een van mijn recente ontdekkingen is Nayo – African Girl en Ntjam Rosie – In Your Arms. Dit zijn geweldige artiesten, supermelodieus om naar te luisteren. Voor sommigen misschien wel te zoetsappig, maar ik kan eraan wennen op een zonnige dag. Het geeft een vrolijkheid aan het leven.

Als ik in een rustige mood wil komen en me wil afzonderen, dan is er een van de beste zangeressen ter wereld: Annie Lennox, met name haar soloalbum Nostalgia. Elk nummer is gemaakt om bij weg te dromen, met een goede headset op en dan zonder geluidsverlies, LDAC natuurlijk. Even totaal afgesloten van de wereld. Rust en ontspanning. Het gevoel alsof je in de oude katoenvelden van Amerika in de schaduw onder een boom ligt uit te rusten.

Nummers als Georgia on My Mind, Memphis in June en het bekende, door iedereen weleens gezongen I Put a Spell on You.

En dan de talen die je niet verstaat, maar die je recht in je ziel raken. Andrea Bocelli is voor mij zo'n zanger. Ik versta hem niet en weet niet waar hij over zingt. Wil ik ook niet weten, want nu kan ik dat zelf invullen. Sogno was het eerste album van hem dat ik ooit beluisterde en het blijft wereldklasse. Maar zijn duetten zijn ook heerlijk. Het zou best kunnen dat, als ik de teksten ga opzoeken, het magische eraf gaat.

Maar ook ik heb uitschieters naar mijn donkere kant. Als ik rustig mag beginnen: Peter Gabriel en zijn album SO. Beth Hart, Ida Nielsen, zo richting bands als Linkin Park, waar ik echt van kan genieten.

Muziek is misschien meer een gevoel van het moment dan een bepaalde smaak. Een emotie waarbij je een bepaalde toonsoort nodig hebt. Vrolijk, feestelijk, boos, radeloos, agressief of verdrietig: bij elke emotie hoort een toonsoort en een ritme. Je kunt die emotie kalmeren of juist versterken met de juiste muziek. Het is aan de luisteraar om te bepalen wat hij of zij op dat moment wil horen.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo

Deze column is mede mogelijk gemaakt door Linux Mint OS geschreven in LibreOffice.

Reageren op columns kan hieronder ook als gast zonder account!