04 september 2026, door MorpurgoMedia.nl voor mijnAmstelveen.nl

Als je het over hondenvoer hebt, heeft iedereen zo zijn eigen vaste merk. Heb je net een pup, dan krijg je van de fokker meestal een zak voer mee. Met het vriendelijke, maar toch ook wel dringende advies om vooral dát merk te blijven geven. Dit zodat de hond de juiste bouwstoffen binnenkrijgt om goed te groeien en zich te ontwikkelen.

Botten, spieren, maar ook de geest hebben van elk wezen op deze planeet de juiste voedingsstoffen nodig. Zeker in het eerste levensjaar moet je niet beknibbelen op goede ingrediënten. Dat kan later voor flinke problemen zorgen, met het bijbehorende verdriet.

Maar je kunt ook overdrijven.

Neem de Labradoodle. Dit 'ras' heeft als bijzondere eetgewoonte dat ze soms liever helemaal niet eten. Als het goed is, krijg je van de fokker al te horen dat het geen geweldige eters zijn. Dus wat doe je als je hond op een ochtend besluit dat eten vandaag even niet op de planning staat?

Onze fokker gaf ons een duidelijk advies: geen luxe voer geven. Want als je eenmaal begint met iets lekkers, willen ze daarna natuurlijk niets anders meer.

En zo zijn we het eerste levensjaar van Moos redelijk doorgekomen.

's Ochtends vullen we de bak met het voorgeschreven merk. Moos loopt langs de bak, kijkt even mee terwijl we hem vullen, kijkt ons vervolgens aan alsof we hem persoonlijk beledigd hebben en gaat weer verder met spelen of slapen.

Energie voor tien en vrolijkheid voor twintig. Dat is Moos tot op de dag van vandaag.

Maar zodra we in de keuken staan, verandert alles. Dan zit hij keurig te wachten en houdt hij de vloer nauwlettend in de gaten, voor het geval er misschien iets eetbaars naar beneden valt. Een verse plak komkommer is daarbij al reden voor een feestje.

Maar het is natuurlijk wel een echte Hollander. Voor kaas komt hij zonder enige twijfel uit zijn mand. Een plakje worst doet het ook uitstekend.

Je begrijpt het al: als je een hond hebt die zijn eigen voer niet wil eten, is de verleiding groot om toch maar de verkeerde dingen bij te voeren.

De dierenarts, waar we onlangs waren voor de eerstejaarsvaccinatie, was gelukkig zeer tevreden. Moos is volgens hem een gezonde hond en perfect op gewicht: een keurige 18,7 kilo, wat voor een medium Australian Labradoodle prima is.

Dat komt waarschijnlijk ook doordat hij ontzettend veel beweging krijgt. Vooral dankzij zijn geliefde tennisbal. Achter een tennisbal aan rennen is voor Moos ongeveer het hoogste geluk dat een hond kan bereiken. En als wij die bal dan nog een keer gooien, zijn wij blijkbaar ook geslaagd als personeel.

Vandaag zijn we met Moos naar Van Noord Dierenvoeders gegaan met een belangrijke vraag: hebben jullie misschien voer waar Moos wél trek in krijgt? En hebben jullie daar toevallig proefzakjes van?

Geen enkel probleem. We kregen verschillende mogelijkheden aangereikt en het advies om gewoon wat uit te proberen.

De eerste zak was geen succes. Moos rook eraan, keek nog eens goed en draaide vervolgens zijn kop weg. Duidelijker kun je een culinair oordeel niet geven.

Daarna werd een andere zak gehaald. Een brokje eruit, even snuffelen en... hap! Weg was het brokje.

Nog een brokje.

En nog één.

Kijk, dat begon ergens op te lijken.

Dit zou zomaar het voer kunnen zijn dat we zoeken.

'Met sardientjes,' vertelde de medewerkster.

Mijn eerste vraag was natuurlijk: gaat hij dan niet enorm uit zijn bek stinken?

Maar nee. Zelfs het voer zelf rook gewoon normaal en zeker niet naar vis. Moos maakte zich daar sowieso geen enkele zorgen over. Die was inmiddels vooral geïnteresseerd in het volgende brokje.

Uiteindelijk zijn we met een zak van drie kilo naar huis gegaan. Nu maar hopen dat de eerste enthousiaste reactie van Moos geen eenmalige bevlieging was.

We hebben meteen nog een speeltje meegenomen. Een soort Pino uit Sesamstraat, maar dan geel. Blijkbaar had Moos daar ook nog een mening over, maar die was een stuk positiever.

Buiten de puberteit van Moos en het gepiep dat inmiddels de hele dag doorgaat omdat zijn hormonen alle kanten op schieten, gaat het gelukkig nog steeds erg goed met hem.

We duimen hier dan ook dat we met dit nieuwe voer de komende tijd wat rust in zijn nog jonge leventje kunnen brengen.

En misschien ook een beetje rust in dat van ons.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo

Deze column is mede mogelijk gemaakt door Linux Mint OS geschreven in LibreOffice 

Reageren op columns kan hieronder ook als gast zonder account!