02 januari 2026, door MorpurgoMedia.nl voor mijnAmstelveen.nl

Het nieuwe jaar is net begonnen en de nieuwjaarsborrels vliegen je om de oren. Elk bedrijf, elke vereniging – het lijkt wel alsof iedereen een excuus zoekt om mensen bij elkaar te proppen, te laten praten en glimlachen alsof het allemaal vanzelf gaat.

Het nieuwe jaar is net begonnen en de nieuwjaarsborrels vliegen je om de oren. Elk bedrijf, elke vereniging – het lijkt wel alsof iedereen een excuus zoekt om mensen bij elkaar te proppen, te laten praten en glimlachen alsof het allemaal vanzelf gaat.

Voor iemand zoals ik, die al moeite heeft met één-op-één gesprekken, is zo’n bijeenkomst met meer dan twee mensen een soort survival challenge. Niet voor niets dat ik liever schrijf of fotografeer op veilige afstand dan dat ik in een kring vol onbekenden moet staan knikken.

Asociaal gedrag, ongemakkelijk gedrag, paniekerig gedrag… je mag het zo noemen. Het klamme zweet parelt al op mijn rug nog voordat ik een zaal vol onbekenden ben binnengelopen. Hopeloos verloren in een zee van vrolijke gezichten en opgeheven glazen.

Als je mazzel hebt, spreekt iemand je aan. “Hallo, hoe is het? Beste wensen! Wat verwacht je van dit jaar?” Vragen waarop ik eigenlijk geen antwoord heb, omdat ik nog niet eens weet wat ik morgen ga eten, laat staan wat mijn jaar gaat brengen. Maar superlief dat ze het vragen – anders zou ik hier volledig overbodig rondzwalken.

Ken je dat gevoel op een verjaardag waar je niemand kent behalve de gastheer of -vrouw? Twee minuten later praten ze alweer met iemand anders en jij staat daar, denkend: “Hoe glip ik hier ongezien naar buiten?” Als dit jou onbekend voorkomt, mag je jezelf serieus gelukkig prijzen. Want dit is echt een enorm vervelend gevoel.

Misschien is het leuk om voortaan bij elke column te vermelden in welke sfeer ik schrijf. Waarschijnlijk stel je je een stoffig bureautje voor, met een zwak lampje dat net het toetsenbord haalt. Niets is minder waar. Ik lig op een chaise longue met een laptop op mijn benen, terwijl mijn lief naast me een wazige en voor mannen onbegrijpelijke film kijkt: Love Actually. Ik draag een Sony-headset, want zonder die is concentreren met die onzin op de achtergrond simpelweg geen optie.

Ik luister in FLAC – compressievrije muziek – voor de kenners: 24 bit / 44.1 kHz.

Wat luister ik ondertussen? Kovacs. Een van de beste vrouwelijke stemmen van Nederland in haar genre. Haar muziek is uniek, rauw, gevoelig en veelzijdig. Zoals ik in mijn vorige column al hintte: veelzijdigheid is mijn middle name. En ja, dat merk je nu ook.