Sloffend door de eerste warmte van de dag kwam ik langs een plek waar mannen druk in de weer waren met afzetlinten, graafmachines en ander gereedschap. Langs de weg stonden enkele werkbusjes geparkeerd. Op de plek waar onze honden vroeger nog wel eens even gingen zitten, was het gras inmiddels zo'n twintig centimeter afgegraven.

Van een afstandje sloeg ik het tafereel gade, terwijl andere hondenbezitters mij af en toe aanspraken.

"Jij weet zeker wel wat ze hier gaan doen?"

De meningen waren al gevormd voordat iemand een antwoord had. Vast weer een stuk groen dat moest verdwijnen, net als de bomen bij de speeltuin. Terwijl we allemaal weten dat het steeds warmer wordt en juist groen onze woonwijken wat koeler houdt.

Wat ik zag, hielp niet echt om die zorgen weg te nemen. Over de hele lengte werd antiworteldoek uitgerold tegen opkomend groen – of onkruid, afhankelijk van hoe positief je in het leven staat. Daarboven kwam een laag fijngemalen betonpuin. Dat was dag één.

Niemand leek iets over deze werkzaamheden te hebben gehoord en dus wandelde ik met Moos weer verder, vastbesloten om voor de middaghitte thuis te zijn.

Op de tweede dag werd een flinke laag zand gestort. Toevallig liep ik er net langs toen een medewerker met een touw en een meetlint druk bezig was.

"Dag meneer, wat gaat dit eigenlijk worden?"

Hij keek op, glimlachte en antwoordde:

"Een Jeu de Boules-baan. Eigenlijk zelfs twee."

Vervolgens wees hij naar de flat ernaast.

"Daar hadden ze om gevraagd."

Ik bedankte hem en liep verder met Moos. Onderweg vroeg ik me af wie zo'n aanvraag doet én vervolgens ook nog voor elkaar krijgt op openbaar terrein. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit een exclusief privéproject voor de flatbewoners wordt.

Mijn gedachten dwaalden vervolgens af naar de honden die jarenlang precies op die plek hun dagelijkse bijdrage aan de natuur hebben geleverd. Niet iedere baas ruimt dat even netjes op. En honden hebben nu eenmaal een bijzondere aantrekkingskracht tot vers zand. Zeker als ze net een gevoelige maag hebben. Wie straks voor iedere wedstrijd met een hark over het terrein moet, zal nog moeten blijken.

Toch vind ik het idee van een Jeu de Boules-baan in de wijk eigenlijk best aardig. Het is misschien een sport die vooral populair is onder ouderen, maar onze wijk telt nu eenmaal behoorlijk wat zestigplussers. En iedere aanleiding om mensen uit huis te krijgen en met elkaar in contact te brengen is mooi meegenomen.

Ik hoop alleen dat er ook een paar bankjes worden geplaatst. Want als ik één ding heb geleerd van oudere buurtgenoten, is het dat een goed gesprek vaak langer duurt dan een potje Jeu de Boules. En tussen twee worpen door moet er natuurlijk wel comfortabel gezeten kunnen worden.

En zo liggen straks twee speeltuinen naast elkaar, gescheiden door een eenvoudige heg. Aan de ene kant de stalen klimspin voor de kleinkinderen. Aan de andere kant een Jeu de Boules-baan voor opa en oma.

Misschien is dat wel de meest complete speeltuin van de wijk.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo

Deze column is mede mogelijk gemaakt door Linux Mint OS geschreven in LibreOffice.

Reageren op columns kan hieronder ook als gast zonder account!